Die Seehundsretter von der Insel Borkum» Borkum.de
×

Die Seehundsretter von Borkum

Christian Fink en Jonny Böhm ontfermen zich over gewonde zeehonde

von Dennis Möller | 26. oktober, 2021

"Ja, we zullen hem waarschijnlijk mee moeten nemen en naar Norddeich sturen," analyseert Christian Fink de situatie samen met zijn collega Jonny Böhm.


Wattenjagdaufseher Böhm und Fink

Jonny Böhm und Christian Fink

De twee zijn de waddenmeer-wachters “Wattenjagdaufseher” van het grootste Oost-Friese eiland Borkum en zijn aan het werken. Want met “hem” bedoelen zij een zogenaamde “Heuler” een zeehonden-pup die kennelijk door een verstoring het contact met zijn moeder heeft verloren. Als dit het geval is, worden de zeehondenredders van Borkum, Jonny Böhm en Christian Fink, ingeschakeld. En Norddeich? Daar bevindt zich het zeehondenstation dat voor de zeehonden-pups zorgt.

Uitstekende condities

Wanneer de zeehonden van eind mei tot midden juli hun jongen krijgen, zijn de Nedersaksische stranden vul van zeehonden. In 2020 werden in het Waddengebied 2.621 jonge dieren geboren, en de tendens is stijgend. De natuurlijke omstandigheden in het Nedersaksische Nationaal Park Waddenzee zijn uitstekend. Dit bleek uit het recordaantal geboorten van grijze zeehonden aan het begin van het jaar. Er werden 372 pasgeboren dieren geteld. Tien jaar geleden zijn het slechts 40 dieren geweest. En met zoveel geboorten kan het gebeuren dat een van de zeehonden- of grijze zeehondenbaby’s met vakantiegangers gaat zwemmen of op het strand ligt.

Geretteter Seehund

In deze manden worden de zeehonden naar het station in Norddeich vervoerd

“Alleen kijken, niet aanraken”

In het UNESCO-werelderfgoed bij het noordstrand van Borkum, op de “zeehondenbank”, en bij “Hooge Hörn” aan de oostkant van het eiland, kunnen Borkumers en gasten tot 200 van deze dieren en grijze zeehonden observeren. Onder het motto “alleen kijken, niet aanraken” is het echter ten strengste verboden de zandbank te betreden. Maar omdat de zandbank de laatste jaren zo dicht bij het bewoonde eiland is aangespoeld, blijven de zeehonden een geliefd fotomotief vanaf het strand – en de jongen hebben de neiging juist daarop te verdwalen. Bezorgde gasten ontdekken de diertjes, die bij de geboorte al tussen de zeven en tien kilo wegen, en slaan alarm in Norddeich of op het politiebureau.

Niet elke kleine zeehond is een “Heuler”.

Seehundsbank Borkum

Niet elke kleine zeehond is een “Heuler”.

Op dat moment komen de vrijwillige waddenmeer-wachters Jonny Böhm en Christian Fink in actie, die meldingen krijgen van de instellingen. “De mensen van Borkum nemen meestal rechtstreeks contact met ons op. We kennen elkaar hier”, lacht Jonny Böhm. Soms alleen, soms samen, rijden Fink en Böhm in hun terreinwagens over het strand en gaan op zoek naar de gemelde babyzeehond – zoals zij vanmiddag deden. Hun bestemming is het gebied rond de noodoproepdoos nummer 132. De speciaal opgeleide en getrainde Borkumse jagers zorgen voor zieke, gewonde of in nood verkerende zeehonden of achtergelaten grijze zeehondenbaby’s. Zoals in dit geval. De “Heuler” ligt eenzaam op de eindeloze uitgestrektheid van het strand van Borkum, bij “Hooge Hörn”, zijn mogelijke woonplaats. Toeristen hebben hem gezien en de luide roep gehoord waaraan de jonge dieren hun naam ontlenen. Aangezien dat het door het 26 kilometer lange en enkele honderden meters brede zandstrand vrijwel onmogelijk is om bij noodsituaties, waaronder ook dierennoodgevallen, de exacte plaats te bepalen, zijn op een persoonlijk initiatief ongeveer alle 500 meter steunpilaren voor het oriëntatiesysteem voor noodsituaties (NOS) geplaatst. “Dit maakt het veel gemakkelijker om de kleinere dieren te vinden,” voegt Christian Fink toe. Op deze steunpilaren hebben de twee instructies geschreven over wat te doen is als een dier wordt gevonden, en er staan ook belangrijke telefoonnummers, zoals het zeehondenstation in Norddeich.

Wat moet er gebeuren als een dier wordt gevonden? “Niet alle kleine zeehonden zijn “Heuler”. Normaal gesproken zet de moeder het jonge dier op het strand neer en gaat op zoek naar voedsel – dit kan wel zes uur duren. Een eenzame pup wordt dan ten onrechte als achtergelaten “Heuler” beschouwd. Wanneer een zeehond wordt gevonden, is het altijd belangrijk om zoveel mogelijk afstand te houden, 300 meter wordt aanbevolen. Raak het dier alsjeblieft niet aan en bescherm het niet. Als jonge dieren de geur van mensen aannemen, zullen ze door hun moeder worden verstoten,” legt Fink uit. “Zoals we nu waarschijnlijk hebben in dit geval. “Het jong lijkt erg uitgeput en maakt deze huilende geluiden. Hij lijkt niet gewond te zijn, maar we moeten hierop veilig spelen,” voegt Jonny Böhm toe. Voor dit geval hebben de twee waddenmeer-wachters altijd één of twee manden achter op de pick-up truck. De dieren worden in zo’n mand naar de volgende veerboot gereden en vervolgens in Emden opgevangen door personeel van het zeehondenstation Norddeich. Daar worden zij weer gezond gemaakt, voorbereid op het leven in het wild en na ongeveer zes weken weer in het wild vrijgelaten.

Christian Fink en Jonny Böhm zijn ook vaak aanwezig bij de vrijlating van het wild. “Het is mooi om te zien wat er gebeurd is met de voormalige jonge dieren die we hebben kunnen redden. Het is een geweldige bevestiging van ons werk,” zegt Böhm blij. “Maar eerst moeten we deze collega verschepen, de catamaran van 14.00 uur staat op het punt te vertrekken.”

Zeehonden behoren tot de grootste roofdieren in Duitsland en worden, afhankelijk van hun geslacht, tot 1,70 meter groot en wegen 150 kilo. Na een draagtijd van elf maanden wegen de jonge dieren bij de geboorte al tot tien kilogram en zijn volledig zwemvaardig. Na slechts vijf weken worden de jongen alleen gelaten door hun moeder. Omdat zij zeer snel in gewicht toenemen, vooral in vetmassa, groeien zij snel, wat het vervoer en het dragen ervan vaak moeizaam maakt voor de twee zeehondenredders. In het wild is hun levensverwachting tussen 20 en 35 jaar.

Beitrag kommentieren:

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

achttien − zeventien =